چه بس خیال پریشان به چشم بی خواب است

به ساکنان سلامت خبر که خواهد برد

که بازکشتی ما در میان غرقاب  است

زچشم خویش گرفتم قیاسکار جهان

که نقش مردم حق بین همیشه بر اب است

به سینه سر محبت نهان کنید که باز

هزار تیر بلا در کمین احباب است

ببین در اینه داری ثابت سینه ما

اگر چه با دل لرزان به سان سیماب است

بر استان وفا سر نهادیم و هنوز

اگر امید گشایش بود ازاین باب است

قدح زهر که گرفتیم به جز خمار نداشت

مرید ساقی خویشم که باده اش ناب است

مدار چشم امید از چراغدار سپهر

سیاه گوشه زندان چه جای مهتاب است

زمانه کیفر بیداد سخت خواهد داد

سزای رستم بد روز مرگ سهراب است

عقاب ها به هوا پر گشاده ان و دریغ

که این نمایش پرواز نقش در قاب است

در ارزوی تو اخر به باد خواهم رفت

چنین که جان پریشان سایه بی تاب است

دردهای من

اگه نمی خواهی بر تیره بختی من گواهی دهی

خواهش دارم رو به روی من نمان  عبور کن

کوچه را طی کن و در انتهای کوچه محو شو

هما ن گونه  که ادمهای خوشبخت محو می شوند

من حتی ظرفی میوه نداشتم که به مهمان

تعارف کنم امد- نشست – جراحت

وزخم های مرا دید و رفت – در سکوت ما

دو سه شاخه ی شمعدانی گل دادند

دردهای من و مهمانان به هم شباهت نداشت

وگرنه بیش تر نزد من می ماند

مرا دیگران هم ترک کرده بودند اما بعد از رفتن

مهمان از خوانه اه کشیدم اهی که می توانست

کبریتی مرطوبی را روشن کند شا خه وبرگ های

گل های اطلسی و لادن

درو غین بو دند اگر حقیقت داشتند

کنار اه من می شکفتند مهمان هنگام

خدا حافظیبه من گفته بود: اینده ای در کار نیست

قلب با رقت و نا منظم می تپد پس

فقط باید سکوت کرد و برگ ها ی

درختان و پرندگان مرده را شمرد

پس من در غیبت مهمان در ختان را

از فصل جدا کرد.

                                                                                         (احمد رضا احمدی)

http://i34.tinypic.com/6sq6x3.jpg

پرنده میداند

خیال دلکش پروازدر طراوت ابر

به خواب می ماند.

پرنده در قفس خویش

                             خواب می بیند

پرنده در قفس خویش

به رنگ وروغن تصویر باغ می نگرد

پرنده می داند

که باد بی نفس است

و باغ تصویری است.

پرنده در قفس خویش

                               خواب میبیند

                                                                      (ه.ا.سایه)

ای کاش دوستی ها مثل رابطه چشم ودست بود.وقتی دست زخمی می شه چشم می گرید

وهرگاه چشم گریه می کنددست اشک هایش را پاک میکند.

یادم باشد اگر شاعر شدم برای سرودن (دوست داشتن)دنبال ایهام وکنایه نباشم.

یادم باشد اگرنقاش شدم لبخندراباآبی ترین رنگ بربوم جاودانگی به تصویر بکشم.

یادم باشد اگر معلم شدم برای نمره دادن به خوبی ها دفتر نمره را ببندم ودستم را به اندازه تمامی کلاس باز کنم.

یادم باشد اگر پزشک شدم نبض زندگی رادر رگ عشق جستجو کنم.

یادم باشداگر...........یادم باشد اگرکاره ای نشدم٬دل شکستن پیشه ام نباشد

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی زشب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذر گهی سست پر ستم که اندر او به غیر غم

یکی صلای اشنا به رهگذر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

که خنجر غمت  از ین خراب تر نمی زند

چه چشم پا سخ است از این دریچه های  بسته ات؟

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند!

نه سایه دارم ونه بر بیفکندم وسزاست

اگر نه بر در خت تر کسی تبر نمی زند

                                                     (ه.ا.سایه)

ای گنج هدر گشته اندوختنی

ما عشق و وفا را زتو اموخته ایم

ای زندگی و مرگ تو اموختنی

                                           (ه.ا.سایه)